Sluit het formulier
Lucht je hart via chat

Zit je in de knoei, stoei je met een vraag, kom je er alleen niet helemaal uit? Lucht dan je hart bij de chathulp van het Cliënten Informatiepunt (Clip). De chathulp is een hulplijn speciaal voor jou. Je kunt er terecht voor allerlei zaken die met Geestelijke Gezondheidszorg te maken hebben. In een gesprek via chat kun je eenzame, verdrietige, vrolijke of onbekende gevoelens delen met een ervaringsdeskundige. Deze vrijwilligers hebben zelf ervaring als cliënt in de Geestelijke gezondheidszorg. Je kunt chatten op maandag- en dinsdagavond van 19.00 tot 22.00 via www.chathulpamsterdam.nl.

Clip is ook telefonisch of per mail te bereiken, zie www.clienteninformatiepunt.nl.

Mijn ervaringsverhaal

Deze psychose heb ik ruim 20 jaar geleden gehad; maar de gevolgen waren enorm, tot nu toe!

Episode 1: Voorgeschiedenis.

Ik ben geboren in Nederland. Ik heb een goede kindertijd gehad. Geen noemenswaardige problemen. Toen ik 4 jaar oud was, vertrokken we naar  het buitenland. ..Ik heb een mooie jeugd gehad. Het was een mooie tijd. Totdat daar een abrupt einde aan kwam door de politiek.

Het was een spannende tijd voor een 10-jarige. Een avond waren er allemaal militairen in de buurt.

Een gebouw vlakbij werd in brand gestoken…Diezelfde avond nog vluchtten we …Niet wetende dat ik nooit meer terug zou gaan naar mijn ouderlijk huis, waar ik zo’n onbezorgde jeugd had gehad. De volgende dag lag er op het bed van mijn buurjongetje een enorme onontplofte bom ‘met stekels’. Voor en sinds die periode ben ik meer dan 20  keer verhuist,ook in Nederland.

Ik kreeg een  positief  advies, iets wat in mijn verdere leven erg beïnvloed heeft. …We mochten naar de middelbare school en binnen een jaar mocht ik naar t hoger onderwijs, maar t was wel erg vermoeiend.

Na het VWO, aangekomen voor studie in Nederland, begon ook een zoektocht en ik bleef maar zoeken en verhuizen (naar vroeger?). Ik wisselde ook enkele malen van studie,me niet ervan bewust dat ik daardoor vele  jaren studievertraging zou gaan oplopen. In de stad waar ik ook afstudeerde  kreeg ik vanwege liefdesverdriet, verlies van vrienden, de nieuwe cultuur, veel alleen zijn, hard studeren, angsten en een geloofszoektocht uiteindelijk (denk ik) een psychose.

Episode 2: De psychose

Mijn vader had in een flat geinvesteerd, want ik kwam (in de stad waar ik afstudeerde) niet direct in aanmerking voor een studentenkamer. Over exact deze flat had ik al eens een voorspellende droom gehad, dat ik er een groene parel zou vinden wat voor mij ‘wijsheid’ symboliseerde.

Daar al bleek  hoeveel moeite ik had met de overgang. Toen ik jaren daarvoor al in  een andere stad terechtgekomen was, was ik al in behandeling geweest voor ‘identiteitsproblemen’. Ik had problemen met de overgang van culturen en, zoals ik al zei, was ik al mijn ‘vermeende’ vrienden van vroeger kwijtgeraakt. Ik had ruzie gehad met de vriendin met wie ik samenwoonde en ik bleef dus alleen achter. Ik was veel alleen, studeerde slecht (veel, maar met slechte concentratie), had slechte sociale aansluiting, moest mijn propedeuse opnieuw doen op de andere universiteit, vond de mensen in de stad niet warm, maar stug en durfde soms niet eens naar de supermarkt te gaan, omdat ik angsten had door het alleen zijn en dacht dat mensen mij kwaad wilden doen. Ook was ik met een enorme zoektocht begonnen van het geloof…Ik las de bijbel veel, ging naar cursussen van studenten- geloofsverenigingen en had een apart boekje gevonden: “Dagboek van Jezus”.

Hierin stonden er dagteksten die je’ in de geest’ van Jezus brachten. Bijvoorbeeld: “Vandaag geef je aan iedereen liefde, ondanks negatieve reacties”. Ik las dit heel veel, maar het bracht me in een totaal andere, geestelijke wereld. Ik had dat eerst nog niet door. Maar na een paar maanden begon ik de enorme slechtheid in mensen te zien en kreeg ik een uitbarsting bij de volleybalploeg, omdat ze alleen logen, logen, logen en dus de waarheid ver te zoeken was.

Kort daarna kreeg ik een oude vriendin op bezoek. Ik snapte niet dat zij ook volwassen was geworden en haar eigen weg wilde gaan, waardoor ik haar nooit zag, net als die andere, zogenaamde vrienden, die ik nooit meer zag. Mensen verschillen, maken keuzes en gaan dus hun eigen weg en zijn nooit hetzelfde als jij, wat ik toen niet wist. Opeens hoorde ik haar hardop denken. Haar gedachten kwamen uit haar hoofd en ze fluisterde het hardop. Ook kwamen er stemmen en boodschappen en ‘plaatjes’ uit de televisie die allemaal over en tegen mij begonnen te praten. Ze reageerden op mijn situatie, mijn geloofszoektocht en maakten mij bang. Die vriendin begon alles wat ik te weten was gekomen over Jezus te ontkennen. Dat het allemaal niet waar was en een leugen en dat haar ongeloof de juiste was en dat ik niet over haar mocht oordelen..Beneden mijn raam, ik woonde boven een winkelstraat, begonnen mensen luidop te denken en het ging allemaal over mij en mijn wereldbeeld. Ze keken zelfs naar boven, iets wat ze normaal nooit deden. De hemel werd als koper en de maan werd bedekt met rood bloed. Toen zag ik Jezus hangen en met hem al die vrienden en slechte mensen die ik nooit meer had gezien. Mijn overbuurjongen kwam met zijn basketbal dribbelen op mijn achterbalkon, die verbonden was met de galerij, en waar iedereen dus kon komen. Hij maakte mij daarmee bang en ik zag het als een waarschuwing van andere buurtgenoten. Ik kreeg visioenen dat al die slechte mensen en oude vrienden mij wilden martelen, verkrachten en ophangen aan een kruis. Deze stemmen zijn nooit meer weggegaan. De beelden wel. Ik kreeg een depressie die ik daarvoor nog nooit had gehad. Ik bleef sterk staan en was zeer moedig.

Mijn vriendin begon allerlei dingen tegen mij te zeggen. Ze zei zoiets als, dat ze zich zorgen maakte en mijn ouders zou bellen (in het buitenland). Maar: was dat de werkelijkheid, of zat ze ook in het ‘complot’? Ze belde mijn vader en ik kreeg van de stemmen te horen dat hij niet mijn vader was en het spelletje meespeelde. Ik, met mijn altijd heldere verstand, ging het spelletje meespelen. Hij vond dat ik direct moest overkomen. Binnen 3 dagen zat ik op dat eiland. Met psychose en al in het vliegtuig en ‘de duivel op mijn hielen’, zoals ik dat ervaarde. De duivel verdraaide situaties, bijvoorbeeld op het vliegveld, zodat ik moest oppassen voor alle vijanden om mij heen….., namelijk: alle ‘apparaten’ van de regering.

In het buitenland, hoorde ik later dat mensen vonden dat ik mij vreemd gedroeg. Ik had een pet over mijn gezicht getrokken en vertrouwde niemand.

Mijn vader maakte een afspraak voor mij met een Psychologe- vriendin van hem, verderop in de straat. Dit was een aparte belevenis. Ik liep ’s avonds naar haar toe. Ze woonde in een klein, beetje vervallen huis. Een heel spirituele vrouw en haar huis was vol kaarsjes en spirituele beeldjes en boeken. Ik werd in het donker geleid naar een klein kamertje, waar volgens mij een kaars brandde. Ze raakte mij aan en het leek wel alsof ze voor mij ging bidden. Het leek wel een ritueel. Wat ik me van deze mysterieuze gebeurtenis nog kan herinneren is dat ze plotseling haar handen van mij wegtrok en verstijft tegen mij zei: “Je wilt oorlog, he?”

Toen ging ik naar huis en die avond in bed zag ik een schaduw van een heks op de kastmuur met hele lange tentakels en nagels. Ik dacht dat zij dat was……

Kort na op het eiland te zijn aangekomen, zei ik tegen mijn vader: “Ik wil terug, ik moet binnen 3 weken een tentamen doen”. Ik heb altijd een gezond verstand behouden. Vanuit een afstand sloeg mijn heldere verstand mijn hele psychose gade. Zo kon ik blijven studeren voor dat tentamen. Ik heb het altijd vreemd gevonden. Maar zo zie je, dat de kijk op Schizofrenie door professionals niet altijd de beste is. Mensen verschillen enorm. Ik kon redelijk normaal functioneren.

Terug in Nederland maakte ik mijn tentamen en ik haalde het! Daarna begon een periode van bemoeienis vanuit mijn omgeving en behandelingen. Mijn omgeving zei vooral: “stoppen met die zware studie en iets eenvoudiger gaan doen..”. De behandelingen begonnen……………….

Episode 3: De behandelingen

De eerste psychiater die ik kreeg was een vriend van mijn vader, maar die vertrouwde ik niet, want ik dacht dat hij ook  in het complot zat. Daarna kreeg ik bij de hulpverleningsinstantie de hele tijd steeds verschillende hulpverleners, erg onrustig. Na eindelijk een vaste hulpverlener, ben ik toch afgestudeerd.

Toen begon mijn lange weg terug naar al die gebeurtenissen die vooraf gingen aan mijn vreselijke burnout en diagnose. Wat was er gebeurd? Waar is het misgegaan?Door de politieke gebeurtenissen toen ik klein was? Of op dat eiland? Was mijn psychose de werkelijkheid?Spraken al die bekenden echt met mij in mijn hoofd? Zou ik ze ooit terugzien en erachter komen? Watvoor houding moest ik naar de buitenwereld nemen: sterk en strijdend, of slachtoffer?

Ik ontdekte, wat er gebeurde in je leven als je een diagnose had. Ik kon niet doorstuderen na mijn bul, want dit werd echt niet gestimuleerd door mijn omgeving (en ik stond er dus alleen voor). Ik werd nergens aangenomen voor werk, omdat ik niet wist hoe ik mezelf met mijn diagnose moest presenteren. Ik was onzeker, omdat ik stemmen hoorde en werd afgeleid. Ik viel in een gat van: toekomst weg, geen dagactiviteiten, een omgeving die je niet meer begreep, want: werken, geld verdienen, trouwen, rijk worden, reizen, enz. was er niet meer bij. Met wie moest ik nu omgaan in mijn afwijkende situatie? Zou ik een normale relatie kunnen krijgen met kinderen? Zou ik altijd afhankelijk blijven van medicijnen en hulp? Mijn toekomst viel in duigen. De stigma van de psychiatrie in de maatschappij, dat is voor mij het grootste gevolg van de diagnose. De remedie is erger dan de kwaal……………

Toen begon de zoektocht naar zingeving en dagactiviteiten. Ik verhuisde terug naar mijn favoriete stad en schreef mij, na jaren eindelijk in bij de Vereniging van ‘mijn soort’ cliënten. Daar kreeg mijn leven weer zin. Vriendelijke mensen, met allemaal dezelfde soort ervaringen. Ik hoorde voor het eerst van ervaringsdeskundigheid en ‘cliëntgestuurde’ projecten…Ik ging vrijwilligerswerk doen……

Ik leerde in de cliëntenbeweging de thema’s van mijn ervaringen in de psychiatrie. Ik had 4 thema’s gevonden die de rode draad in mijn psychiatrische‘loopbaan’ waren:

  1. Waarheid en waan (het belang van praten over de inhoud van je psychoses i.p.v. louter onderdrukken van je ervaringen met medicijnen, de psychose in de taboesfeer houden en het afwimpelen van deze ervaringen als afwijkend van normaal)
  2. Stempel en stigma. Ik heb veel moeite gehad met het stigma uit de maatschappij en sociale omgeving (familie, vooroordelen bij het zoeken naar werk e.d.).
  3. Verlies, verdriet en verwerking. Je leidt verlies aan: je zelfbeeld, zelfvertrouwen, werk, relaties, toekomstverwachting.
  4. ‘Verder na af’: het verwerken van je eigen behandeling (bijv. geen therapie, alleen medicijnen…).

2 Negatieve ervaringen uit de psychiatrie waren bijvoorbeeld:
a. Zoals ik al zei, teveel wisselende behandelaars
b. Ik had eens een behandelaar die na 2 jaar nog niet wist watvoor diagnose ik had. Ze had blijkbaar nooit in mijn dossier gekeken.
c. 1- Richtingsverkeer. Na mijn hele hebben en houden langere tijd aan mijn hulpverlener te hebben verteld, vroeg ik een keer aan haar hoe haar vakantie was. “We zijn hier niet voor mij”, zei de behandelaar (wel meer op dit soort, blijkbaar persoonlijk getinte vragen).

Maar ook 2 positieve ervaringen in de psychiatrie, waren:

  1. Trouw aan medicatie en behandeling
  2. Na jaren meer structuur gekregen en rust

Episode 4: de Toekomst

Na 15 jaar gesprekken(uit den treure), ben ik gestopt. Ik bleef maar praten en ik heb het idee dat er maar weinig geluisterd is. Ik heb veel zelf moeten doen.

Ik ben van lieverlee gestopt met werk zoeken, ben een eenvoudige mbo opleiding gaan doen en ben een bedrijfje begonnen, heb veel vrijwilligerswerk gedaan en allerlei cursussen. Ook heb ik mezelfve veel dagstrucuur aangeleerd en wat discipline om het huis schoon te houden en dat soort dingen......

Erg positief dus, vind ik zelf voor iemand met het label 'schizofrenie', dat ook nooit 'zeker' is geweest.

Echter zijn er wat relationele problemen de kop op komen steken, die ook een ervaringsverhaal op zich zijn! Helaas, is dus het leven niet opgehouden na mijn psychose. Maar: we leren!

Mijn geloof steunt me!

Elders is men van mening dat een stemmenhoorder niet perse Schizofrenie hoeft te hebben en wel degelijk therapie nodig heeft (voor onderliggende problemen) om enigszins van de stemmen af te komen en dat stemmen horen niet geïsoleerd, maar in de context van een situatie gezien moeten worden en dat geldt zeker voor mij, na alles wat ik heb meegemaakt en niet genoemd is (ik kreeg namelijk nooit therapie, omdat dat een contra- indicatie was)!

Ik zou graag reacties horen van mensen, die ook een psychose hebben meegemaakt of psychiatrisch zijn bevonden, terwijl ze zelf het idee hebben 'dat ze zo gek nog niet zijn'. Misschien ook 'religieuze' waanbeelden? Of heb je iets leuks van je leven gemaakt of leuke ideeën voor de toekomst? Zou je verder willen praten over deze ervaringen, samen iets opzetten ofzo of elkaar stimuleren? Of ben je t eens met de psychiatrie, maar wil je je verhaal delen of datgene wat je geleerd hebt?Persoonlijk zit ik nu in het cosmetisch vak, maar ik zou heel graag iets met mn ervaringsverhaal doen of iets in de ervaringsdeskundigheid.

Heb je een geloofsachtergrond? Interessant, soms geloof ik in 'bezetting'. Wil je napraten? Je kunt mij bereiken door een mail te sturen naar Ervaringswijzer